Skip to content

Eraginkortasuna saritzen

mayo 17, 2010

Hurrengo ariketa efikazia sariei buruzkoa da.

Sariketa hau Espainiako Iragarleen Elkarteak antolatzen du. Gogoratuko dugu 2008an Caja Madrid egon zela saridunen artean eta 2009an aldiz, Ikea. Hauxe da joan den urteko klasifikazio laburra (maila txikiagoko sari gehiago ere badagoelako):

Sakatu, hobeki ikusteko

Jakina da ekimen honek ez duela kreatibitatea saritzen. Hau da, ez ditu iragarki politak edo originalak edo gustoarekin egindakoak saritzen, eta beraz, Efikazia Sariketan meritoa ez da kreatiboarena. Aitzitik, bere izenak dioen moduan, publizitate eraginkorra saritzen du. Halere, honen harira, kreatibo askok defendatzen du estrategia on baten eskutik beti datorrela ideia kreatibo on bat.

Edonola ere, eraginkortasuna saritzen duela eta, nola neurtzen du hori?

Frogak eskatzen dira. Hona hemen Ikearen kasuari buruzko zertzeladak.

“Bienvenido a la república independiente de tu casa” lelopean, telebistan, kanpo iragargintzan eta interneten burutu zuen kanpaina. Gizarteko edo medioetako oihartzuna oso handia izan zen. Telebistan parodiak egin zituzten, interneten bere musika 176 mila bider deskargatu zen…

Aurkeztu zituzten datuak ondorengoak dira, besteak beste: Ikea bere sektoreko lider bilakatu zuen kanpaina honek; kontsumitzaileen lehenengo aukeran, markaren identifikazioan, gustagarritasunean…

Azken hiru urteetan ehuneko 29,3ko hazkundea izan zuen aurreko urtearekiko salmentetan. Notorietate batez bestekoa %62ra iritsi zen (ATPren batez bestekoa seikoiztuz). Eta markaren identifikazioak ere balore oso altuak hartu zituen, %91a kanpaina orokorrean, %93a logelen kanpainan.

SCPF-k egin zuen kanpaina. Baina etengabe esaten ari gara Ikeak irabazi zuela urrezko domina, eta ez SCPFk, eta horrek badu mamia.

Programatutako emaitzak eman dituen kanpainaren aurrean agentzia kontent dago, jakina. Iragarleren bat ongi egindako lanaren bila baldin badabil, eraginkortasun saria jaso duen agentzian jarri lezake begia. Eta horrek lana ematen dio agentziari, eta ondorioz, dirua. Baina kontua ez da hain xumea. Infoadexek publizitate inbertsioei buruzko datuak argitaratzen ditu. Ikus dezagun iragarleen rankinga.

Sakatu, hobeki ikusteko

 

Hara! Línea Directa Aseguradorak ia 35 milioi euro inbertitu zituen 2009an. Eta are gehiago, gehien inbertitu zuten iragarleen zerrenda horretan bik bakarrik izan dute inbertsioetan hazkundea eta bat Línea Directa izan da. Ohartu ez denarentzat, iragarle honek eraginkortasun saria ere jaso du.

Hona hemen Sra. Rushmore agentziak Línea Directa Aseguradorarendako 2009an burututako kanpainaren irudi bat.

Beraz, honek pentsarazten digu efikazia edota eraginkortasuna inbertitzen den diruari lotuta ere dagoela. Azken finean, agentzien muga handia da aurrekontua. Iragarleak diru asko baldin badu publizitatean inbertitzeko, aukera gehiago ditu itzulkina ere handia izateko. Horregatik, iragarle handiek aukera gehiago dituzte sariketa honetako goiko postuetan azaltzeko eta beraz, beren agentzien izen ona hobetzeko.

Baina ez hori bakarrik. Zer iristen da hemendik publiko handira?

Iritzi publikoak ez du agentziaren figura buruan, iragarlearena baizik. Eta horrenbestez, Ikeak irabazi duela esanen du, Ikearen publizitatea ona delako. Edo okerrago, Ikea ona delako, azken finean. Eta beraz, iragarleen ospea handitzen duen sariketa da. Ez da arraroa iragarleek beraiek bultzatutako ekintza izatea. Iragarle handiek bultzatutako ekintza dela esatea hobe da. Haiek bultzatu, haiek dutelako publizitatean inbertitzeko dirua, ongi egindako lanaren sariketak ematen dituen konnotazioak haien markari atxikitzeko.

Begira hau!

mayo 16, 2010

“Sube escaleras, cuida tu corazón”

Honek zergatik ez du Eraginkortasun Saririk jasoko ba? 😉 Ahhh…ikusiko dugu!

Bigarren esperimentua amaitu da, bye bye Ainara

mayo 14, 2010

Facebook-en bigarren profil faltsua sortu nuen, Ainara Legarreta, hain zuzen ere, eta ez nuen lagun-eskaerarik egin. Besterik gabe, profila sortu eta zer gertatzen zen ikusi nuen.

Hilabete eta gero, 43 lagun eskaera jaso ditut. Gehienak Legarreta abizena zuen jendearenak, eta baten bat segun ze ordutan aipatu ezin diren zerbitzuetarako linka zen.

Legarretar asko Argentinarrak ziren. Beren abizenaren jatorriaren bila zebiltzan. Hala zioten haien mezuetan. Baina beste askok, abizen berdina zutelako bakarrik bidali zidaten eskaera.

Talde bakar batek ere ez du niregana jo. Nik deus egin ez dudalako agian.

Kuriositatea nuen eta ase dut. Beraz, eskaerarik bidali gabe, 43 pertsonek Ainararen lagun izan nahi zuten. Beraz, jendeak ez ditu bakarrik ezagunak onartzen. Haiengana joateko arazorik ere ez du.

Agur Ainara!

Esperimentua amaitu da, bye bye Rachel

mayo 14, 2010

Raquel García izateari utzi beharko diot. Jo! Hainbeste laguntxo nituen! Azalduko dizuet:

Facebook-eko profil faltsua sortu eta egun berean 100 bat lagun-eskaera bidali nituen. Eskaerak egiteko bide desberdinak hartu nituen, baina gehienetan zuzenean egin nuen. Bai, onartzen dut, gaiztoa izan nintzen eta ezagunei bidali nizkien, hasteko, eskaerak, ea zer egiten zuten jakiteko. Eta gaiztoa izan ez nintzenean, lagunak bilatzeko lekuan izen bat jarri (burura etorri zitzaidan lehenengoa) eta masan bidali nituen eskaerak. Gero, sare-sozialak berak mezuak bidaltzen dizkizu, esanez, “pertsona hau ezagutzen baduzu, agian beste hau ere ezagutuko duzu”. Eta hortik ere egin nuen. Ez nituen argazkiak erabili, eta inork ez zuen espontaneoki “nigana” jo.

Astebete igarota, ehun horietako 73k nire eskaera onartuta zuten. Raquel existitu ere ez da egiten!!! Nola liteke hainbeste pertsonek onartu izana?

Baina kontua haratago doa. Lehenengo egunean berean bi “lagunekin” hitz egin nuela esaten badizuet? Bada, bai.

Lehenengo egunean jada, txatean zegoen neska batek galdegin zidan ea bere lehengusina Raquel nintzen. Kointzidentzia. Izen-abizen bereko senidea zuen eta bera nintzela uste zuelako onartu zuen nire eskaera. Esan nion esperimentu bat zela eta listo.

Hitz egin zidan bigarren pertsona mutil bat zen. Galdegin zidan ea nor nintzen. Klaro, pentsatu nuen: Lehenengo eskaera onartu duzu eta orain galdetzen didazu ea nor naizen?

Facebook-eko mezuen postontzian ere mezuak jaso nituen galdera berarekin, batzuek eskaera onartuta, eta beste batzuek onartu gabe. 7 bat lagun orotara.

Esperimentuarekin segitzea erabaki nuen…

Hiru aste igarota, lagun kopuruak ez zuen asko egin gora, baina Facebookera sartzean beti bazen berriren bat edo beste.

Ez nuen profilean datu gehiegirik jarri. Madrilekoa nintzela eta 1986an jaio nintzela soilik. Eta halere, txirrindulari talde batetik haiekin bat egiteko eskaera jaso nuen. Ez nuen jarraitu.

Beste “”lagun”” bat birus bat bidaltzen saiatu zen, mezu pribatuen bidez, argazki bat bidaltzen zidala esanez.

Eta jakina, nahi izanez gero lagun guztien argazkiak eta haiek idazten dutena ikusteko aukera izan dut.

Esperimentu honekin argi geratzen da jendeak ezagutzen ez dituenak erraz-erraz gehitzen dituela profilera. Sortzen didan zalantza etikoa faltsutasunarena da, edo arinkeriarena, ez dakit nola definitu. Interneteko sare-sozialek sortu duten erlazionatzeko bideez ari naiz, jendeak ezagutzen ez duena ere lagun egiten duelako. Ezagutzen ez duena ala berdin-berdin, ezagutzen duena, ala gutxi ezagutzen duena… Kaletik ikusiko du eta ez du agurtuko, baina interneten lagun izanen du. Jendeak ez dio publizitatea, hartzen duen forma hartzen duela ere, ezagun bati bidaliko hura ezagutzen duelako eta badakielako azaltzen den zerbait gustokoa duela. Iruditzen zait horregatik sortu direla taldeak. Taldeen partaide izanik jendea segmentatuta duzu, eta talderik gabe, gizarte-masa inpertsonala. Honela, komunitate deritzogunak sortzen dira sare-sozialen barruan. Informazio asko eskuragarri dago. Gauza bera gertatzen da test-ekin. Adibidez, “¿Qué fuiste en tu vida pasada?” Honelakoak. Raquel Garcíak nahi izan balu informazio asko eskura zezakeen. Argazkiak, gustuak, jendea nondik ibiltzen den, zer egiten duten,, informazio pribatua…

Ez dut ezagutzen sare-sozialetan bakarrik egindako publizitaterik. Beti euskarri masiboaren laguntza behar izan dutenak ezagutzen ditut. Eta hala izanik, pentsa liteke besterik gabe, ez dagoela, ala ez dela oso entzutetsua izan, behintzat. Dena-den, interneten arakatuta, bai aipatzen dituztela. Ikusi hemen, adibidez, BMWk Facebook-en egindako kanpaina. Serie 1 delakoa ateratzeko bere modelo batean pintatuz graffiti leihaketa antolatu zuen.

Jo dezagun gaiaz idatzi dutenengana. Javier Godoyk bere blogean idatzi du publizitate mota honen arazoei buruz, eta besteak beste, pribazitatea gordetzearen oztopoa aipatzen du. Puromarketin aldizkariak gaineratzen du user-ak ez duela markekin erlazionatu nahi, lagunekin erlazionatzeko konektatu ohi dela. Eta gainera, iragarkiek sarrera asko jaso arren, hori ez da diru-sarreretan itzultzen. EMerker-ek egindako ikerketa baten arabera, sare-sozialetan ibilitako %57ak bakarrik egin du klik publizitateren batean azken urtean.

Ezin da esperimentua honela utzi. Zer gertatuko litzateke, beste profil faltsu bat sortu eta lagun eskaerarik bidaliko ez banu?

Kaixo, Ainara Legarreta naiz orain.

🙂

ROI-Ideiak salduz

abril 25, 2010

Demagun Gobernuz Kanpoko Erakunde batendako kanpaina egiten ari garela. Notorietatea handitu nahi du. EAEn ezagutu dezaten nahi du, bazkideak lortu eta bere lanarekin jarraitzeko. Horretarako 70 mila euro ditugu.

Itzulera horrek bi itxura gorpuztu ditzake (efektu bereziak alde batera utziz). Komunikazioari lotutako itzulera izanen dugu alde batetik. Alegia, demagun, kanpaina eta gero lagina prestatu, galdeketa egin eta 100 lagunetik 50ek gure GKEa ezagutzen dutela.

Baina nola neurtzen da diru itzulia? GKEaren filosofia paternalista baldin bada, donazioekin egin liteke. Edo kontzertuen bidez lortutako diruarekin. Edo ekitaldiekin lortutakoarekin. Baina gure iragarlearen filosofia ez paternalista baldin bada? Ez badu donaziorik nahi? Kontzertu benefikorik gabe? Ekitaldi benefikorik gabe? Dirua jartzen duten bazkiderik gabe? Nondik lortzen du dirua? Biziraun dezake? Nola neurtu itzulera hori? Ez baitago… Jartzen dituen 70 mila euroak joanen zaizkio…Itzulera komunikatiboarekin bakarrik konformatuko da, ala itxuraz bakarrik esaten du hori?

(Azken asteetan Alboanen kanpainarako sortu zaizkigun hausnarketak dira Espero dugu datozen egunetan argitzen joatea.)

Interneteko audientziak neurtzeko

abril 10, 2010

CARLOS BLANCOren blog pertsonalean artikulu interesgarria dugu. Talde bat sortu omen da OJD eta Nielseni lana kendu diezaiokeena. Alegia, OJD eta Nielsenek interneteko hedabideen eta orrien (orokorrrean) audientziak neurtzen dituzte. Gauza bera neurtzeko lantalde bat sortu da, Interactive Advertising Bureau (IAB) eta Asociación para la Investigación de los Medios de Comunicación (AIMC) -en eskutik.

Ondorengoek osatzen dute lantaldea: Marga Ollero (Zenith Optimedia), Jaime Agulló (SMG), Javier Herreros (Iceberg Media), Carlos Relloso (Yahoo!), Fernando Carrión (Microsoft), Carlos Bolaños (Adlink), Juanjo Amorín (20 Minutos), Ana Hernández (Unidad Editorial), Matilde García-Oliva (Asociación Española de Anunciantes), José Andrés Gabardo (AIMC) eta Antonio Traugott (IAB).

Kontua da, interneteko publizitatean sartuta daudenek erabakietan pisu handiagoa izan nahi dutela. Aipatzen du Carlos Blancok, berak oraindike ere egungo neurtzeko sistemetan fedea duela, hala nola, Google Analytics, OJD edota Nielsen Netratings.

ARTIKULURA!

Kontsumo denbora

abril 7, 2010

Hedabide baten kontsumo denborak eragina dauka hedabide horrek duen publizitatearen eraginkortasunean?

Hobeki esanda, kontsumo denboraren kontrolak eragina dauka publizitatearen eraginkortasunean?

Eta orain, honi helduta, hausnarketari ekinen diogu:

Demagun egunkari bat irakurtzen ari garela. Guk kontrolatzen dugu kontsumo denbora kasu honetan. Eta beraz, orrialderen batean publizitatea aurkituz gero, pasa dezakegu, segundu bakar bat ere eskaini gabe, ala ordu bete egon gaitezke hura aztertzen. Edonola ere, gure esku dago.

Aldiz, eman dezagun orain telebistaren aurrean jarri garela, gustokoen dugun saioa ikusten. (Ze teoria duzue Lost-ekin?) Publizitate tartean, spotak emititzean, ezin ditugu pasatu, egunkariaren orrialdeekin egiten genuen moduan. Saioa ikusten jarraitzeko, publizitatea ere ikusi behar dugu. Kasu honetan, ez dugu kontsumoaren denbora kontrolik.

Beraz, pentsa genezake, printzipioz, telebistaren spota barneratzeko aukera gehiago dugula, egunkariaren iragarkia barneratzekoa baino. Hala da?

Agian, aukera gehiago ditu egunkariko iragarkiak, ikustera geratu bagara, interesa jarri diogulako izan delako. Agian telebistako iragarkiaren ikusgarritasunak puntuak ematen dizkio beste medioari. Baina horiek bestelako faktoreak dira.

Argi dagoena da egunkariak saturazio handiagoa ahalbidetzen duela. Alegia, har dezagun egunkari bat, El Correo, esaterako.

Eskuartean dudan ale honek 3.200 modulo ditu guztira. Horietatik, 970 dira publizitate-moduloak, eskelak eta klasifikatuak kontuan hartu gabe, jakina, horiek euren formatuak eta lekua dituztelako. Beraz, esan daiteke, %31ko saturazioa daukala.

Telebista ikusten izanen bagina, ordu beteko saioan, ia 20 minutuko publizitate tartea litzateke. Horrenbestez, saturazio handia dauka, baina nekezagoa egiten zaigu saturazio bera telebistan, egunkarian baino. Honela, egunkariak publizitate gehiago onartzen du hartzailea nazkatu gabe.

Hausnarketa honek agerian uzten du, kontsumo denboraren kontrolak saturazioa arintzeko kontrola ematen duela, eta honen arabera, medioek publizitate gehiago onartzen dutela.